Niniejszym artykułem chcielibyśmy rozpocząć cykl opisujący różne dyscypliny sportu motocyklowego.

Motocross , bo od niego dzisiaj zaczniemy, to zawody rozgrywane na zamkniętych torach ziemnych. Na trasie nie brakuje długich zjazdów, podjazdów, zakrętów z bandami oraz hopek.

Odmianą motocrossu jest supercross, który odbywa się na kompaktowych obiektach gdzie długość pętli jest ograniczona a przeszkody są sztucznie usypane na niewielkiej powierzchni - często nawet w halach. Zaletą w tym przypadku jest to, że kibice mogą obserwować zmagania zawodników na całym torze. Na torach motocrossowych widzimy tylko jakiś jego fragment.

Z supercrossu wywodzi się z kolei freestyle motocross (FMX) - zawody polegające na jak najbardziej widowiskowym wykonywaniu ewolucji w powietrzu.

Zawodnicy motocrossu ruszają do biegów jednocześnie z maszyny startującej. Biegi trwają zazwyczaj kilkadziesiąt minut. Bardzo widowiskowy jest odcinek od startu do pierwszego zakrętu gdzie zazwyczaj dochodzi do bezpośredniego kontaktu a często także do upadków z udziałem kilku motocykli. W trakcie wyścigu fascynujące są jednak skoki i bezpośrednia walka zawodników w czubie stawki.
Oczywiście zawody odbywają się w różnych rangach, od imprez amatorskich przez krajowe puchary, mistrzostwa kraju, mistrzostwa kontynentu i wreszcie świata.

Sprzęt.
Motocykle używane w zawodach motocross charakteryzują się lekkością konstrukcji (masa motocykli w zależności od klasy oscyluje w okolicach 100kg), wysiloną jednocylindrową jednostką napędową, wysokimi możliwościami terenowymi wynikającymi z prześwitu oraz zastosowania zaawansowanych zawieszeń o długich skokach (zazwyczaj w okolicach 300mm), pozwalających na pokonywanie nierówności terenu oraz wykonywanie wysokich i widowiskowych skoków. Jeszcze w latach 90tych większość motocykli motocrossowych wyposażonych była w dwusuwowe silniki -2T- charakteryzujące się lekkością, dużymi jednostkowymi osiągami, prostotą budowy, niemniej niewielką żywotnością. Stopniowo były one wypierane silnikami czterosuwowymi - 4T- (cięższe od silników 2T, ze względu na bardziej skomplikowany układ rozrządu, mimo, że bardziej żywotne to wymagające bardziej kosztownych remontów) najpierw z wyższych klas pojemnościowych a teraz także i z niższych. Ze względu na to, że motocykle nie posiadają niezbędnego wyposażenia i w związku z tym homologacji, nie są dopuszczone do poruszania się w ruchu drogowym.
Zawodnik ubrany jest w przewiewną bluzę z dżerseju, pod którą ma plastikowy pancerz zwany buzzerem, oprócz tego ochraniacze łokci, kolan (często ortezy stabilizujące stawy), przewiewne luźne spodnie włożone w cholewkę pancernych butów z mocną podeszwą i ochraniaczami piszczeli i stawu skokowego. Na głowie offroadowy kask charakteryzujący się długim daszkiem, wyciągniętą do przodu częścią chroniącą szczękę, gogle często wyposażone w tzw. zrywki (dodatkowe szybki, które można zrzucać podczas biegu aby mieć dobrą widoczność gdy zewnętrzne zrywki zajdą błotem), lekkie i przewiewne rękawiczki.

Mistrzostwa Świata
Zawody rangi Mistrzostwa Świata zainaugurowano w 1957r.
W randze mistrzostw świata od 2002r wyodrębniamy trzy klasy:
MX1 - motocykle wyposażone w silniki o pojemności do 450ccm (4T) oraz 250ccm (2T)
MX2 - 250 (4T) oraz 125 (2T)
MX3 - 650 (4T) oraz 500 (2T)
Wcześniej istniały klasy 500 (od 1957r.) , 250 (od 1962r.), 125 (od 1975r.).
Federacja FIM zmieniła formułę zawodów oraz regulamin promując silniki 4T, ze względu na mniejszą uciążliwość dla środowiska naturalnego.

W początkowych latach mistrzostw świata dominowały konstrukcje europejskie takich firm jak FN, BSA, Greeves, AJS, Husqvarna, Jawa, CZ. Wraz ze schyłkeim lat 60tych do walki włączyły się japońskie firmy aby praktycznie całkowicie zdominować zawody w latach 70tych i 80tych. Wraz z nadejściem ery czterosuwów do łask wróciły europejskie konstrukcje jak np. KTM.

Jedną z największych sław motocrossu jest urodzony w 1972r. belg Stefan Everts - dotychczas jako jedyny zdobył 10 tytułów mistrza świata. Do niego należą także inne rekordy jak np. 101 zwycięstw GP. W sezonie 2006 wygrał czternaście z piętnastu rund GP. W sezonie 2003 we francuskim Ernee  w jednym dniu wygrał GP w trzech klasach. Jak dotąd jest jedynym zawodnikiem, który wywalczył tytuły mistrzostw świata dla każdego z czterech japońskich potentatów motocyklowych (Suzuki, Honda, Yamaha, Kawasaki).